Lumina Aurea
Illic, ubi olim meum cor erat in abysso lacrimarum acrium, saxum iacet, illic, unde tenebrae numquam possunt excedere, nec iam lux penetrat. Sidus arenteum matutini. Omnia in me signata sunt. Ferte mihi capita deaemonum omnium, quae feram ubi verae tenebrae sunt. Vos non timeo, nam vos iam persepae vidi. Ac vos nihil eratis ad alam nigram et cor album. Te procul a pseudoprophetis, quorum verba cava sunt, per cor meum, per has portas nocte portavi te, donec lacerti vacui te requisiverunt. Te ademptus et ereptus sum, nun denIqeu omnia templa combusta sunt, incensa procellis et noctis tenebris De nebulis in terram occidimus, Abiecti longe Eva atque homo De illis spei turribus ardentibus, Qui portus erant usque ad spiritum extremum. Nunc et usque ad horam ultimam temporum te confidebam, et te semper condifam. Te per illud flumen nigrum secutus sum, quod fluit usque ad fines terrae, sulcos aquae aureos sequens, qui e primis digitis tuis effundunt. Canite mihi, daemones, nam vos non timeo. Gladios vestros cepi et vos mihi submittitis, et luci eius, etiam redis ad meos amores, sidus aureum. Armor, deorsum per flumen, ita puncto tempore, ut lux pulchritudinis tuae domum tristem illuminat. Iam lacerti vacui mei te requirunt, donec iterum conveniemus, in insulam, meus amor, in insulam. Interim ut Eva et homo longe abicierum. In itinerem aureum te sequor, meus amor, in itinerem aureum per aquas nigras, Vectus imagine illarum avium noctivagarum, in intinerem aureum, meus amor.
Submitted by Cyberwaste — Apr 25, 2025
Illic, ubi olim meum cor erat In abysso lacrimarum acrium Saxum iacet, illic Unde tenebrae numquam possunt excedere Nec iam lux penetrat Sidus arenteum matutini Omnia in me signata sunt Ferte mihi capita deaemonum omnium Quae feram ubi verae tenebrae sunt Vos non timeo, nam vos iam persepae vidi Ac vos nihil eratis ad alam nigram et cor album Te procul a pseudoprophetis, quorum verba cava sunt Per cor meum, per has portas nocte Portavi te, donec lacerti vacui te requisiverunt Te ademptus et ereptus sum Nun denIqeu omnia templa combusta sunt Incensa procellis et noctis tenebris De nebulis in terram occidimus Abiecti longe Eva atque homo De illis spei turribus ardentibus Qui portus erant usque ad spiritum extremum Nunc et usque ad horam ultimam temporum te confidebam Et te semper condifam Te per illud flumen nigrum secutus sum Quod fluit usque ad fines terrae, sulcos aquae aureos sequens Qui e primis digitis tuis effundunt Canite mihi, daemones, nam vos non timeo Gladios vestros cepi et vos mihi submittitis, et luci eius Etiam redis ad meos amores, sidus aureum Armor, deorsum per flumen Ita puncto tempore Ut lux pulchritudinis tuae domum tristem illuminat Iam lacerti vacui mei te requirunt, donec iterum conveniemus In insulam, meus amor, in insulam Interim ut Eva et homo longe abicierum In itinerem aureum te sequor, meus amor In itinerem aureum per aquas nigras Vectus imagine illarum avium noctivagarum In intinerem aureum, meus amor
Submitted by Sexy Gargoyle — Mar 26, 2026