Lumina Aurea

Illic, ubi olim meum cor erat in abysso lacrimarum acrium, saxum iacet, illic, unde tenebrae numquam possunt excedere, nec iam lux penetrat. Sidus arenteum matutini. Omnia in me signata sunt. Ferte mihi capita deaemonum omnium, quae feram ubi verae tenebrae sunt. Vos non timeo, nam vos iam persepae vidi. Ac vos nihil eratis ad alam nigram et cor album. Te procul a pseudoprophetis, quorum verba cava sunt, per cor meum, per has portas nocte portavi te, donec lacerti vacui te requisiverunt. Te ademptus et ereptus sum, nun denIqeu omnia templa combusta sunt, incensa procellis et noctis tenebris De nebulis in terram occidimus, Abiecti longe Eva atque homo De illis spei turribus ardentibus, Qui portus erant usque ad spiritum extremum. Nunc et usque ad horam ultimam temporum te confidebam, et te semper condifam. Te per illud flumen nigrum secutus sum, quod fluit usque ad fines terrae, sulcos aquae aureos sequens, qui e primis digitis tuis effundunt. Canite mihi, daemones, nam vos non timeo. Gladios vestros cepi et vos mihi submittitis, et luci eius, etiam redis ad meos amores, sidus aureum. Armor, deorsum per flumen, ita puncto tempore, ut lux pulchritudinis tuae domum tristem illuminat. Iam lacerti vacui mei te requirunt, donec iterum conveniemus, in insulam, meus amor, in insulam. Interim ut Eva et homo longe abicierum. In itinerem aureum te sequor, meus amor, in itinerem aureum per aquas nigras, Vectus imagine illarum avium noctivagarum, in intinerem aureum, meus amor.

Submitted by Cyberwaste — Apr 25, 2025

No lyrics have been submitted for this track yet.