Iluntasuna besarkatu nuen betiko
Berunezko zeru herdoildua burmuinaren desertu izoztuan Etsipenezko laino mardulak pentsamenduaren mihise urratuan. Denboraren zantzua Gogoeta ilunen pausalekuan galdu da. Hut6sa, ezereza… Ilun dakusat dena nire gogoaren baitan Gorrotoaren ahotsa goroldioz beteriko kartzela umelean, Urruneko aiene galduak gogoetaren zulo sakonean. Bakardadearen estalpean Etsipenak elikatzen du nire adimena Iluntasuna soilik nire gogoaren baitan
Submitted by NecroGod — Apr 25, 2025
Hotza daukat hezurretaraino sartua, Izoztutako negar malkoek urratu didate aurpegia, Jadanik ez dakit noiz utzi atzean iragana. Zeharkatu nituen mendi malkartsuak, Atzean utzi itsasoa, atzean basoak. Ibilian ibiliaz ezabatu da dena, Elurra eta hotza ditut bidaide. Lautada izoztuetan nago galduta, zure bila noraezean. Otsoari lapurtu nion arima Bidaiaren nekean lagundu nazan. Orain ardi galdua naiz, zure bila noraezean. Ilargiari lapurtu nion argia, gauaren beltzean gida nazan. Orain ibiltari arrotza naiz, zure bila noraezean. Hartzak esan zidan iparrera jotzeko, azkenekoz han ikusi zintuela, Orain belea da jarraitzen nuen bakarra, zure bila noraezean. Jada ez dakit hilik ala bizik nagoen, Zure izena aditzen dut haizearen marmarrean. Non zaude? Joan da dena betiko. Zugan dut nire gogoa.
Submitted by Nargaroth — Apr 25, 2025
Egunaren argitan itsutasunean, gauaren beltzean loaren beldur. Hau da nire kondenaren sufrikarioa Iluntasuna nagusitu zen garaitik murgilduz noa gaueroko ametsetan. Bizitzako guduak, beldurra, heriotza… Ordutik ametsen morroi, iraganeko mamuak dira gaueroko narratzaile. Gauaren loan erortzearen beldurrak urratu zizkidan betazalak, Orain zuri dakusat mundua odolezko ninien leihoetatik Mairulegorretatik Sarara, Baltzolatik Lezetxikira, Lurruspeko bideetatik aditzen ditut Ingumaren aiene hotsak. Badoaz beheraka, badator azpi mundua. Banoa nire ametsekin borrokatzera, begiak itxi eta azpi mundua ireki. Gaurkoan garaituko dut Inguma, Gaurkoan lapurtuko diot arima Bera ala ni, Ni izango naiz amesgaiztoen zaindari. Ni lurruspeko ahotsen gidari.
Izarren keinuei begira apal dago gaua, Beleak eta putreak gudalekuaren miresle Ekaitzaren osteko barealdian pausatu da zerua. Gudaz-guda, banan-banan bildutako arerioen hilzoria izan da nire ogia Barnean izan dut beti odolaren nahia. Gudaren erdian sentitu naiz aske, etsaiaren odol gose, Lepazurrak hautsiz naiz ase. Bukatu da guda niretzat, Zaurien ziztadek garaitu naute behingoan, bukatu da ezpataren mintzoa. Bukatu da guda niretzat, iritsi da gau beltza. Lurrak hartuko nau orain bere baitan. Ilargiaren argitan gorri dakusat lurra, Azken fereka ezpata odoleztatuan, banoa… Gaurkoa azken guda dantza, Lurperatuko da nekean, lurperatu borroka.
Submitted by VladTheImpaler666 — Apr 25, 2025
Ilunabarraren erroreran hil nintzen duela milaka urte. Jaun Beltzaren aurrean iluntasuna besarkatu nuen betiko. Hil zen eguna niretzat, hil zen eguzkia. Argirik gabeko ilargia da orain zeruko izar bakarra. Ni naiz Gaueko, gauaren zaindaria, Heriotzaren semea, ilargiaren alaba. Ni naiz Gaueko, iluntasunaren orroa, Gauaren beltzean murgiltzen diren arima galduak lapurtzera bidalia. Mendez mende milaka arimen etsipenez asetuz joan naiz gauaren gosea. Gizaldiz gizaldi pilatutako espektroez osatuz doa gauaren gudarostea. Ni naiz Gaueko, gauaren zaindaria, Heriotzaren semea, ilargiaren alaba. Irentsitako arima bakoitzeko murriztuz doaz egunaren ertzak, Handituz doa azpi munduaren erresuma. Ni naiz Gaueko, gaua da nire erreinua, Eroriko da iluntasuna betiko, hilko da egunsentia. Ni naiz Gaueko, nire arnesean biziko da gaua.
Submitted by Corpse Defiler — Apr 25, 2025
Begirada hutsak paisaia desolatuan, Gauaren ibilbidean aditzen diren garrasi urrunak, Haize izoztua eta etsipena nagusi gorrotoaren erresuman. Lanbro loditan barneratuz noa Iluntasuna miresten dudan bitartean. Herio dut aurrez aurre, Odolezko mozorroa du aurpegitzat, Heriotz latzgarria dakar besapean. Lazturan erortzen naiz, Oroitzapen ilunetan, Behin betiko amesgaiztoan.
Submitted by Nargaroth — Apr 25, 2025
Atzo zerura begira geunden, biziatzearen zentzua eguzkian, Ilargian eta gaueko izarretan aurkitzen genuelarik. Atzo leize-zuloetan bizi ginen, izpirituen erreinu ezkutua Iluntasunaren sakoneran aurkitzen genuelarik. Atzo sutondoan biltzen ginen, suaren miresmenean eta errautsetan, Arbasoen arima gure egiten genuelarik. Atzo kondairak ahoz aho kontat5ze zizkiguten, gure hizkuntzaren arima mendeetan zehar gal ez zedin. Atzo natura gurtzen genuen, bizitza, heriotza eta haratagoa Osotasunean ulertzen genuelarik. Atzo norbanakoak leinua osatzen zuen, Nagusien hitza jakituriaren iturri Gaur garena izatera iritsi garen arte.
Submitted by NecroGod — Apr 25, 2025
Nire oharmenaren ilunabarretan entzuten haut. Hilik hengoela uste nian bardo. Benitok esan zidan aditu hinduela, Altabizkarko Kantua kantatuko al didak niri ere Edo mingaina moztearen beldur haiz? Nik ere faltan botatzen diat iraganeko guduen epika, Orreagara begira jarraitu behar al diagu? Ez diagu etsiko Gartxot, kantatuko diagu guretik. Joandako eresien bila jarraituko diagu, Herri zapalduen kantuek berdin ditek odoletik nola maitasunetik. Bihar ikusiko diagu infernuan elkar, giristinorik gabeko lurralde askean, Nik ez diat inongo zerurik laket. Basatiaz kantatuko diagu harro albokaren doinuak lagun. Isuritako malko bakoitzak elikatzen dizkik gure kantuak Mikelot bizirik zegok gugan. Isildu nahi izan ziaten herriaren ahotsa, Hire kantuen egarri izan gaituk ordutik, bardo. Urtu dira berriro Elkorretako elurrak, Harrien negarra haizeak darama Zaraitzuko ibarretan barna…
Submitted by Dahmers Fridge — Apr 25, 2025