Noctambulist I: Elegieën
No lyrics have been submitted for this track yet.
Waarborg jij mijn verdriet In de plooien van jouw lach Als een moeder me haar kroost? Of om mee te pochen Als een ekster met een ampele buit? Maar wanneer volstaat de daad? Pas als de woorden mij ontsnappen? Als ik moet klauwen naar mijn keel Wanneer ze daar in blijven hangen? Geef je vleugels aan mijn leed? Bied je soelass voor mijn wrok? Of vind ik reeds mijn aflaat In die klatergoude lach? Allang verloor ik mij in jouw omhelzing Allang verloor ik Voed de weemoed Voed mijn angsten Maar voed niet lagеr mijn verlangens
Submitted by Iron_Wraith — Jun 13, 2026
Zoals de nacht zich huisvest in mijn bestee Zo vallen ook mijn dromen ten prooi aan haar Zij, de galgenvlecht van mijn hoop Zij is niet langer welkom daar Verdwijn! En met haar de angst die mij maar niet ontvalt Dat dit bittere verlangen niet afneemt Als een drekneling snak ik naar betekenis Zal ik dan hand in hand met haar ten onder gaan? Zij is de bron van mijn angsten en mijn begeerte De honing van haar woorden Het gif op mijn lippen In maagdelijk wit met kelk en zeis In haar ogen de dood, in haar armen respijt Mijn dromen zijn dan schaars Maar ze blijven van mij De beek bloedt door dit oude veen De wind giert, de wilg weent De leegte wenkt en ik volg gedwee Kom dageraad, keer ik tot steen In ons samenzijn zijn we nog alleen De beek bloedt door dit oude veen De wind giert door merg en been Als de leegte wenkt volg ik gedwee In ons samenzijn zijn we nog alleen
Submitted by Iron_Wraith — Jun 13, 2026
Als een onheilspellend monument in de verte Een blauwe jas die in de wind danst Tussen mij en haar, een toendra van naalden Al kruipend dicht ik de afstand De zoete heroïne van hoop Haar omhelzing mijn sepulcrum Wee, je bent het zout in al mijn wonden Wee, je bent het gif dat door mijn bloed spookt Wee, de kille dood aan mijn zijde De stille vennoot in mijn lijden De les die ik maar niet leren wil Maar ik koester al mijn wonden Heb de moed opnieuw gevonden Door huid, door vlees, door spier en pees Op jou verzot tot op het bot Je bent het zout in al mijn wonden Je bent het gif dat door mijn bloed spookt Mijn zijde strop mijn diepste dal Je bent het zout in al mijn wonden Je bent het gif dat door mijn bloed spookt Je bent de waakvlam voor mijn vagevuur Voorbij de tunnel schittert licht Een helse brand door mij gesticht
Submitted by Iron_Wraith — Jun 13, 2026
Haar schets van mijn verbazing Bloedde waarheid op het doek Een ode aan de vreugd En de stank van diens vergaan Wie lonkt daar uit de hoek En proeft ook mijn bekoren? Dat ik verlang naar wat geweest is En ik angst heb voor de morgen Op de laatste rij verloren Ieders blik op mij gericht Slik ik mijn laatste trots in Hang het hoofd en zwicht Ik heb eindeloos op jou gewacht
Submitted by Iron_Wraith — Jun 13, 2026
De schemering sloeg ons gade Terwijl ik jouw over het hek hielp Dronken, struinend Over de Armhoefse akkers Begroef ik mijzelf in jouw armen En wanneer ik mijzelf het firmament in blaas Zal ik jou dan zien in de roze mist? En wanneer ik ten onder ga in dit veen Sleur jij mij dan met jouw mee? En wanneer de vlag halfstok hangt Zal het beest in mij dan tot bedaren gebracht zijn? En wanneer mijn foto's vervagen Mijn woorden en daden verjarеn Mijn naam vreemder wordt met de dagеn Zal het dan zijn of ik nooit heb bestaan? En wanneer de jaren passeren En geen gedachten aan mij wederkeren Zullen wij beiden dan eindelijk tot rust zijn? En dan slechts een doos op de zolder Brieven vol proza en pulp Oude kleding rijp met meeldouw Een kille steen in de zon langs de straatweg "Zoon, man en vriend, ons veel te vroeg ontvallen" Het leven is slechts de muziek tussen twee stiltes in De dood is diens crescendo En wee mij niet wanneer ik met de kraaien marcheer Eenieder zal met die pas ooit bekend zijn
Submitted by Iron_Wraith — Jun 13, 2026