Bloedwraak - Verdoem Al 't Christelijk Leven
Cold grim winter landscapes lifeless they seem though lifeless they are not Cannot see the trolls hiding from their fate Thor will crush them all! The staff I carry carved with runes guides me through these mountain roads. In ritual of the stones Wodan told me I'd behold... Grimness warriors cloaked in black garments, riding the skies screaming in terror Agonizing the common folk, warriors undead by the grace of the lord of battle. Faraway echoes resounding Faint screaming voices breaking the silence Horns and war drums sounding in the night, chariots of fire illuminate the sky Drawn swords appear on the horizon, banner soaked in blood See the grim faced warriors in the night sky, peasants be aware because your horses are going to fly See the grim faced specters in the night sky, warriors of the Oskorei! This furious assembly thus descends, I can smell the blood on their swords and axes It smells familiar to me, fills me with the desire to fight, feeling like I'm amongst my brothers I've lost in the storms of ages Long forgotten times, so sad to see my folk Christianized Mounting my horse I feel an ancient pride returning in me My warrior soul dead for ages now comes back to life My horse rearing leaps into the sky to leave the old behind Riding the winds, faithfully we follow Wodan as he leads us through the night Riding on the wings of the wind riding towards the spectral blaze ahead The fiery bridge linking the worlds, flaming tongues around horse's hooves Outlined against the horizon we see the silhouette of Heimdall waiting... Raising our horns filled with ale, we are seated on hundreds of benches Rows of warriors side by side, praising his name while singing out loud: "We are the hordes undead by the grace of Wodan, remaining in his hall, awaiting our time when we go out to ride!" Draugluin '98/'99
Submitted by Corpse Defiler — Jun 22, 2026
Er komt een nacht waarin maan noch ster de hemel verlichten zal met donkere stralen van rouwig onlicht De wereld in diepe rouw ter gedachtenis aan de heksenvrouw Herrijs uit stil graf en aarde rust, proef de wind van een vergeten dageraad Niet het zonlicht beschijnt uw graf, maar het verwoestend heidens vuur De gloed van haat, het vuur van wraak We smeden ons staal in de vlammen van toorn! Moeder der heksen, moeder des levens Uw onvergetelijke pijn zal worden gewroken! Kosmische winden hoor ons aan en laat het recht zegevieren Een cirkel van kracht beschermt ons allen sereen tezamen gekomen Takkenwoud verhult ons wel, een wens een vloek neemt het vuur mee Voor alle verbrande heksen, voor alle verwoeste plaatsen Voor zovele eeuwen van goddeloze Christelijke haat! Draugluin ' 99
Submitted by Iron_Wraith — Jun 06, 2026
Hul het hemelse koninkrijk in een zee van zwarte vlammen, onttroon de bastaard Christus Laat de ware goden zetelen op de tronen van ons land Eens weer prevaleert het heidens hart Godslaster de heilige geest, martel Gods boden met vuur Breng Judea tot vallen, Zion verbrand! Vernietig elke kathedraal, kapel en kerk! Bespaar geen bijbel ons heidens vuur! Nooit meer vals moraal en nimmer meer onechte waarde, met goden aan mijn zijde verdoem ik al 't Christelijk leven Verdoem al 't Christelijk leven Schenk ons domein haar waardigheid Verdoem al 't Christelijk leven Spaar geen ziel in deze strijd Wreed gemarteld en gepijnigd, onthoofd of gespietst, geen genade of erbarmen voor de schande die ze zijn! Uit het as van verbrande iconen en Christen lijken zullen onze geesten worden herboren! Verdoem al 't Christelijk leven! Draugluin / Hrodwitnir '97
Submitted by Iron_Wraith — Jun 06, 2026
Warmte van een stervende herfstzon beroert mijn geest Dagen dwaalde ik in het duister woud De dauw van donkere dagen verrijkt de grond, en de zwarte kling van mijn zwaard Ik aanschouw een ander domein dan hetgeen dat ik verliet, toen de donkere wolken van oorlog werden gedragen op de wind en aderen vervuld waren van strijdlust Ginder trekt de mist over de velden maar de kraaien krassen niet Langgelee toen oorlog riep zong de wind mijn naam Nu streelt ze treurig mijn huid bevlekt van mijn wonden zo diep Waar zijn de tempelen van mijn Goden uit de tijd dat de wereld ontsprong? Waar zijn de graven van mijn broeders die ik begroef? Ver weg klinkt een bel die nimmer over dit land weerklonk, hebben wij ze niet allemaal tot stilte gebracht! Reden wij voor niets uit naar de zon vervulde landen om het verval te stoppen? Ik won vele slagen maar verloor ons volk in de grootste van allen, de slag om haar geest? Ik volgde de weg naar mijn burcht Maar de oude tekenen die mijn poort sierden zijn bevuild met kruizen! De burcht van mijn bloed verbrandt door heilig vuur! De gevallen poorten werpen haar duister op mijn schild Ik roep uit naar de oude geest van het woud, die mij kracht schonk in krijg, die mijn wijsheid schonk in vrede Maar het woud antwoordt niet! Langgelee toen oorlog riep zong de wind mijn naam Nu streelt ze treurig mijn huid bevlekt van mijn wonden zo diep Waar zijn de tempelen van mijn Goden uit de tijd dat de wereld ontsprong? Waar zijn de graven van mijn broeders die ik begroef? Eenmaal kleed ik me nog voor krijg Als de strijd om geest en god is verloren, is het beter te sterven in de strijd Voort ga ik en voeg me bij mijn geesten en goden waarde de grond nog niet gewijd is Hrodwitnir '97
Submitted by Iron_Wraith — Jun 06, 2026
U leer de wegen zijn bitter, gedoemd tot een leven van ellende en haat In het kille staal ons enige vertrouwen, de sleutel in strijd naar Walhalla Voorvaders geesten berijden de winden, in het duister hoort men hun eeuwig lied Gezworen eden en levenscodes, door het Christelijk gif gedaan teniet! Wodans zonen ontwaak gij sluimerend volk, want de vlammen reiken naar de hemel! De marmeren poorten, de schoot waaruit de ware duisternis ontsprong! Christus de herder leed de kuddes van God door de mist naar het dal van onwetendheid Ver weg verwijdert van de ware magie van hun God nu gedoemd tot soberheid Menig onze broeders verwierpen hun god en knielden voor Judea's Christendom, allerheilige plaatsen werden verwoest en gezegend door vervloekte kerken... Draugluin '99
Submitted by Iron_Wraith — Jun 06, 2026
Met gezwinde tred galoppeert Sleipnir naar beneden Zijn fiere manen gestreeld door een ijzig koude wind Een wind die mij immer om het hart waait want het is bevroren Een wind die vergetelheid bracht aan ons eens zo trotse volk! In vuurzeeën van brandende kerken aanschouw ik beelden van een ver verleden In het verwoeste lichaam van het huis van God laat ik tranen om de nostalgie die mij om het hart slaat als ik na zovele eeuwen mijn arm om u sla, Wodan... In het ruisen van de wind hoor ik melodieën lang verloren In de stemmen van het woud hoor ik liederen van het onterfde land Mijn oude zwaard ontdaan van stof toont een bloedhonger als nooit tevoren Lijkwaden van gesneuvelde broeders zijn in eerbetoon doordrenkt met Christenbloed De hoofden van hen die ons tegenwerkten sieren nu onze strijdbanieren Vanaf een heuveltop aanschouwt Wodan de herovering van het onterfde land Draugluin '99
Submitted by Iron_Wraith — Jun 06, 2026