Algleymi

Hjörðin berst fyrir lífi sínu sem svanir móti stormi. Þau standa í þeirri trú að þau hafi eitthvað val, hahahaha... Hann er vel varinn handan hvítra múrveggja. Haldið þið virkilega að sá með völdin: Drottinn yðar gefi ykkur val? Hans ríki þrífst á stríði og þegnar hans þjóna því blíðir. Hvers vegna að hafna hans veldi þegar þrældómur vor er hulinn með draumum í vöku? Nú ákalla þau dýrið dátt og æða áfram dreymin. Til lofts þau lyfta veigum hátt og dansa glatt í algleymi. Hans ríki þrífst á óreiðu og þegnar hans upphefja það glaðir. Hvers vegna að efast hans verk þegar hvert högg svipunnar er sem blíð gola á kinn? I. Orgia The herd battles for its life like swans against a storm. They endure in believing that they have a choice, hahahaha... He is well protected behind white walls of concrete. Do you really suppose that he, who has the power: your Lord grants you choice? His realm thrives on war and his citizens serve it obsequiously. Why reject his realm when our slavery is hidden with dreams in wakefulness? Now they summon the beast, rejoicing and precipitate onwards, fanciful. Raising the bounties of vine and vale and dancing delightfully in oblivion. His realm thrives on chaos and his citizens exalt it, rejoicing. Why doubt his works when every strike of the whip is as a tender breeze on cheek?

Submitted by Grave666 — Apr 26, 2025

Stoðkerfi alls lífs er örkumla því lífæðin fellur hver af annarri. Skrýmslið hrifsar þær allar að sér og sýgur ötult að sér allt sem eitt sinn blómstraði. Þar stendur það stælt á veikburða grundu og étur undan sér jarðveginn. Hún reynir af mesta megni að berjast á móti en ríkjandi Guð, með svipur á lofti lætur eigi undan. Hann hrifsar að sér loftið sem æ verður af skornari skammti en þrátt fyrir að rýmið þrengi og þrengi að ríkir Hann enn með svipur á lofti. II. With Whips Aloft The endoskeleton of all life is crippled for the quintessences of life fall one after another. The monster seizes them all and efficiently sucks to itself everything that once prospered. There it stands proudly on weak ground and eats the soil from beneath itself. She tries her hardest to fight back but the reigning God, with whips aloft does not give in. He seizes the air which gets scarcer by the minute but even though the space shrinks and shrinks prevails He still, with whips aloft.

Submitted by Corpse Defiler — Apr 26, 2025

Grýttur, líflaus jarðvegurinn svo langt sem augað eygir. Hér mun aldrei neitt þrífast eða vaxa. Ógjöful en grimm drottnar hér þurrðin og við tekur dimm eilíf nóttin. Líf færist um set og ætlar að frjóvga jörðina en veikburða hörfar á brott út í leiðarlausu langferðina. Hér mun aldrei neitt þrífast eða vaxa. Hér mun aldrei neitt lifa eða dafna. Ísland, steingelda krummaskuð… III. Iceland, Castrated Dump Gritty, lifeless soil as far as the eye can see. Here, nothing will ever prosper or grow. Unmunificent and ferocious dominates the drought and consequently ascends the eternal night. Life relocates itself and aims to fertilize the soil but weakened it retreats back to the aimless odyssey. Here, nothing will ever prosper or grow. Here, nothing will ever live or flourish. Iceland, castrated dump...

This track is instrumental.

Is this song not instrumental?

sem handbendi lífsviljans dönglum við umkomulaus á fingrum tilverunnar lykkjuföll kvöldsins táldraga mennina að skauti næturinnar um öngstræti daganna frá einni vörðu til annarrar magnast kliðurinn um öngstræti daganna frá einni vörðu til annarrar lengist vegurinn raust sem aldrei þagnar blæs sjálfshatrinu byr undir báða vængi um öngstræti daganna frá einni vörðu til annarrar magnast kliðurinn um öngstræti daganna tekur ekkert við handan þjáninganna V. And When Autumn Ceases like the agents of the will to live we swing lonely on the fingers of existence the misdoings of the night seduces the people in the dead of the night down the alley of days from one cairn to another intensifies the noise down the alley of days from one cairn to another stretches the road a voice that never ceases fledges self hatred’s wings down the alley of days from one cairn to another intensifies the noise down the alley of days nothing succeeds beyond the distress

Submitted by NecroGod — Apr 26, 2025

Það rigndi í dag og hugur minn flögraði ráðlaus um tómið. Hægt börðust lungun um loftið og þungt sló biturt hjartað. Reykurinn steig upp gegnt dropunum sem hugsanir sveiflandi í járnum. Þær klófestu sig um mig allan og héldu mér í föstum skorðum. Skýin huldu himininn og lokuðu okkur inni. Marraði á milli trjáa þegar droparnir slógust á laufin. Langt nær slóðin er litið er um öxl og þungt er hvert einasta spor. Sólin fjarlægist hægt handan við skýin hægt, en ákveðin er hún. Þungt liggur yfir jörðu flóðið frá himnum. Rifbein mín halda þétt í skefjum anda mínum og hjartslætti. Brátt kemur langur vetur og bundin erum við einsömul jörðu. VI. Everything That Once Prospered It rained today and my mind fluttered helpless around the void. The lungs fought slowly for air and heavily beat the bitter heart. The smoke raised against the drops like thoughts swinging in chains. They ensnared themselves all around me and held me restricted. The clouds covered the skies and closed us in. Between the trees it creaked when the drops hit the leaves. The trace reaches far, if looked over the shoulder and heavy is each and every step. The sun descends slowly behind the clouds slowly, but surely is she determined. A heavy weight lies upon the ground the flood from the heavens. My ribs enclose thoroughly my breath and heartbeat. Soon the long winter comes and we are bound alone to the earth.

Submitted by The Void — Apr 26, 2025

Sama baráttan aftur og aftur hvern einn og einasta dag. Alltaf aftur á byrjunarreit. Alsæla, hvert fórstu? Sömu gömlu slagsmálin, endurfæðingin góða. Fyrsta högg er slegið og annað strax til baka. Ó, ástin mín þarna ertu! Ég hef saknað þín svo sárt. Gakk nú með mér gyðja. Guðleg, fylltu mitt tóm. Ó, góði Guð, mér líður svo vel og ég vil meira, já, meira! Blessaðu mig með mætti þínum aftur og aftur, og aftur og aftur! Ó, ástin mín, aldrei fara frá mér aftur. Þú sem ætíð ert mér æðri, ég krýp á kné fyrir þér. VII. Ecstasy It is but the same battle again and again each and every day. Always back to square one. Ecstasy, where did you go? The same old fight, the pleasant rebirth. The first hit is struck and another one at once returned. O, my love there you are! I have missed you so hurtfully. Walk with me, goddess. Godlike, fill my void. O, good God, I feel so relieved and I want more, yes, more! Bless me with your divine power again and again, and again and again! O, my love, never leave me again. You, who always are my conqueror, I bow before for you.

Submitted by Nargaroth — Apr 26, 2025

Í stormi gekk ég sem áður, barðist gegn óbeislandi öflum en ég hélt samt ótrauður áfram jú, endanum var ekki náð. Það virtist eigi innan seilingar að ég ætti erindi sem erfiði og hljóp það með mig í gönur hve nóttin varð alltaf meiri. Moldugan veginn tróð ég fast og reyndi að horfa fram á við, en skyggnið reyndist sem áður gjörsamlega til einskis nýtt. Þá, á krossgötum mætti ég Honum, þeim sem ég taldi mig best þekkja. En Hann sem þar stóð gegnt mér reyndist ekkert vera nema spegilmynd. Hann fylgdi mér áfram um tíma yfir torfærar hæðir og hóla, uns við stóðum loks við lokamarkið: við dyr hallar Algleymis. Nú hafði nóttin náð sínu hámarki og ég stóð á stalli mínum en eigi í ljóma þeirrar gleði sem ég vænti heldur berstrípaður og allslaus. VIII. Oblivion I walked in a storm like before, fought untamable forces but I carried on intrepid no, the end was not yet reached. It seemed not within reach that my oration would meet its effort and it was getting frustrating how the night kept increasing. The gritty path I trampled firmly and attempted to look ahead, but the visibility turned out like before entirely worthless. Then, on crossroads I struck Him, the one I believed best to recognize. But He that there stood against me proved to be nothing but a reflection. He lead me on for a while over heavy hills and lomas, until we stood at last by the goal: at the gates of the palace of Oblivion. Now the night had reached its apex and I stood on my pedestal but not in the splendour of the bliss I awaited but stark stripped down and destitute.

Submitted by Nargaroth — Apr 26, 2025